Ewald & Hedwig
Welkom op onze web-log. Hierop zetten wij onze verslagen van de reizen die we met onze camper maken. Ook gebruiken willen we de web-log als een soort dagboek gebruiken tijdens onze reis naar Amerika en Canada. Wel met een aparte inlog naam namelijk www.hedwigenewald.web-log.nl/ .

Omdat bij een web-log de laatst geplaatste boven aan staat moet je voor het begin van het verlag helemaal naar beneden scrollen.

Het is vrijdag 1 juli als we gaan rijden en komen we al snel een Liddl tegen waar we boodschappen doen. Dan verder afslag richting Olympixe1da even voorbij de haven, heerlijk langs de zee koffie drinken en lunchen. Het is een goed zandstrand en er zijn douches, ik ga dan ook meteen zwemmen. Vlakbij de camper is water dus we tanken weer vol.

Het is een gezellig havenplaatsje met terrasjes en eethuisjes. Als je de weg richting Strafori volg kom je diverse veldjes tegen waar je goed met de camper kunt staan. Er stonden er diverse. Vlakbij zandstrand en diverse waterkranen.

We nemen de afslag richting Nea Potidea, maar daarvoor slaan we al af bij Geralini eerst richting zee, daar weer rechtsaf via weggetjes en linksaf tot we een bordje Kavala baech zien staan . Op een klein parkeerterreintje naast een restaurantje gaan we onder de dennenbomen direkt aan zee staan. Het is niet van het restaurant maar van een andere eigenaar een stuk verder op maar volgens de mensen geen enkel probleem.

Het was erg warm vannacht we blijven staan, Ik ga een stukje wandelen. Als ik ‘s middags een pollepel pak ga ik door mijn rug heen, ik kan geen kant meer op. Ewald hoort mijn roepen niet en met veel pijn kom ik op mijn bed. Als hij naderhand binnenkomt neem ik een flinke pijnstiller en moet hij mij met alles helpen. Zelf ben ik al bang dat de vakantie er op zit. In de avond begint het flink te stormen.

Zondag 3 juli, ik ga wel uit bed en probeer zo ontspannen mogelijk in een stoel buiten te zitten. Nog een pijnstiller en ‘s middags in de camper wat foto’s bijwerken. Ewald ondersteunt me en ik ga voetje voor voetje met hem naar het restaurant. Ik kies voor vis dit blijkt achteraf per gewicht te gaan en ondanks het kleine visje wat ik heb is het toch nog 13 €. Het koelt wat af, ik ga op tijd naar bed en slaap als een blok.

Maandag 4 juli gaat het weer een beetje dus verder rijden Iin Methoni voorbij Thessaloniki drinken we koffie aan het water. Het stormt maar is wel warm. Bij Katharini hebben we dringend diesel nodig, Helaas kun je nergens met visa betalen. Uiteindelijk schrapen we al ons geld bij elkaar en kunnen toch voor 56 € tanken.
We proberen een plekje te vinden maar sommige stukken zijn te toeristisch en heb je geen schijn van kans.

Uiteindelijk belanden we bij Platomonas aan het eind van het plaatsje op een stukje strand onder aan een oud treinspoor en berg met een ford.
Het is behoorlijk warm, maar helaas geen schaduw. Zwemmen durf ik nog niet met mijn rug. Er zijn aardig wat mensen en er wordt ook heel wat af en aan gereden. We staan vlakbij een bar, restaurant. Dichtbij zijn ook een paar grote campings. Buiten bij de bar staat knalharde muziek aan. Wij zitten dan ook tot heel laat buiten met een wijntje.

Als ‘s morgens de bediening van de bar komt gaat de volumeknop van de muziek voluit. Daar hebben wij geen zin in dus gaan we weg. Al vrij snel rijden we langs een waterreservoir waar we meteen maar onze voorraad aanvullen. Het komt uit de berg Olympus is kraakhelder en steenkoud. Deze berg konden we vanaf het strand zien en er hingen constant donkere dreigende wolken omheen waardoor het leek of het ieder moment zou gaan regenen.
Wij gaan van de doorgaande weg af omdat we langs de kust willen blijven Eerst kijken we nog naar een plek met hoog uitzicht op de zee en waar je op vlak gras kunt staan. Wij zien veel glasscherven van ingeslagen autoruiten, dus dat lijkt niet zo,n goed plan. We rijden nog naar een lager stuk aan zee. Daar kun je goed staan maar wij zien een groep zigeuners met hun hele hebben en houwen dus daar zien we ook vanaf.

Bij Stomio staan er borden no camping. Voorbij Kokino Nero bij Pauliouria kun je tegenover de zee onder bomen staan, het is wel een saai plaatsje. Velika lijkt erg op de Langedijk zeer smal en langgerekt. Weinig sfeer wel enkele plekken om te staan. Rijdt niet door naar Sklitro, want daar kun je beslist niet doorrijden.!!! Wij zijn binnendoor gestoken, dit was verschrikkelijk!!! Uiteindelijk kwamen we op de E 92 uit en gingen verder richting Voloz.

We dalen met een langdurig prachtig bochtige weg af. We rijden richting Agria en verder langs de kust naar Afetxeas het is er druk en smal en zijn blij als we weer kunnen keren om terug te rijden. Met de camper in deze tijd geen mogelijkheden. Dan naar Voloz. Dit is een zeer drukke grote stad wij komen er aan als het praktisch donker is. Er zou een camperplaats zijn en wij gaan op zoek. Niet te vinden dus. Dan rijden we richting een industrieterrein buiten de stad, hier vind ik het niet vertrouwd om te staan het is er aarde donker en wat sinister. Bij een benzinestation gevraagd naar een camping. Maar ook daar komen we niet uit .Alle winkels zijn nog open en wij gaan weer via drukke straten richting de andere kant van de stad waar we er in kwamen rijden. We belanden op een stukje parkeerterrein. We zijn te moe en gaan er toch maar staan al is het dicht bij stoplichten.

Het is weer erg warm er komt een paar keer een auto aanrijden en staan, ik voel me niet echt happy, dan maar wakend slapen. We worden de hele nacht door een stel jongelui uit de slaap gehouden. Het blijkt dat we dichtbij zee staan waar zij zich de hele nacht vermaken met zwemmen en stoeien. Zes uur gaan we er dan maar uit, wij vinden het nog te vroeg voor ontbijt, dat doen we later wel. Voordat we wegrijden toch nog maar een paar foto’s voor ons dagboek.

Om half zeven rijden we weg uit Voloz, gelukkig is het nog redelijk rustig als we de stad doorgaan. We rijden richting Glifa en nemen een veerpont om 8 uur. We ontbijten hierop (niet te eten zo klef) en komen na een half uur in Agiokambus aan, veel terrasjes en je kunt er aan een strandje zwemmen.
Wij rijden naar Edipsos heel toeristisch het ziet er wel gezellig uit. Dan met de weg omhoog langs de kust Ilia en Rovies waar geen mogelijkheden zijn. Na dit plaatsje zien we een bordje West Beach en daar rijden we in. Het is al vreselijk warm en pas 10 uur. We branden hier weg maar gaan eerst even langs het water lopen richting de bomen. Daar zien we heerlijke schaduwstukken waar we onder kunnen staan. We bekijken het paadje of we er met de camper heen kunnen, het lijkt ons van wel.
We halen de camper en zoeken een goede plek tussen de bomen zodat we de hele dag schaduw hebben. Daarna snel afkoelen in de zee, het water is hier wat koeler dan op vorige plaatsen dus wel lekker.

We blijven een paar dagen staan, ik kan lopend naar het dorpje wat boodschappen halen en er komt een geluidswagen langs met fruit en groente. Vrijdagavond komt er een kantinewagen met aggregaat staan. We hebben er gelukkig geen last van. Er komen regelmatig mensen zwemmen en dat doen wij ook. We zitten tot laat buiten en zoeken vaak de koelte van het water op. In het weekend is het druk met andere kampeerders, er komen twee tentjes letterlijk op ons lip staan. Nog een paar flinke campers gaan verderop staan waar ook nog een barretje is. Dit blijkt een bekende plek te zij want het is vroeger een gemeente camping geweest.

Het is maandag 11 juli, we gaan weer op pad want het water raakte op en dat heb je wel nodig. We rijden eerst tot in Limni, het is daar ook weer smal en te klein om ergens te staan. Als we even later omhoog gaan, komen we bij een klein eettentje met sierperkje water tegen, uit de stenen zuil zelf komt niets maar er ligt een slang achter aangesloten die het wel doet.We vullen onze watertank, dit duurt wel lang want het is maar een miezerig straaltje. Onderweg kopen meloen we olijven en wijn bij kraampjes langs de weg.
We komen langs een kapelletje waar we onder de bomen kunnen koffie drinken.
Het kapelletje wordt bekeken en Ewald steekt voor iedereen een kaarsje op.

We horen op afstand al heel lang bellen rinkelen en er komt een grote kudde geiten langs. Er zijn een aantal mannen op paarden en een ezel bij. Zij komen vlak langs ons.

We kunnen goed merken dat er ook al Grieken zelf op vakantie zijn. Volgens de wegenkaart zouden we bij de brug van Halkida Tol moeten betalen, dit is niet het geval.
We nemen de weg richting Thira en het is erg zoeken naar een lunchplekje we nemen een oprit naar een gebouw, keren daar en gaan onder een boom aan dit weggetje staan.
Naderhand kiezen we de afrit richting Akropolis. Er zijn aldoor zijwegen maar nergens een bord waar het heen gaat. Er aangekomen is het druk, druk, druk. Wij gaan het plaatsje uit en rijden langs de kust. Dan loopt de weg dood op een zandpaadje. om keren dus en gaan op een klein stukje gras langs de kant van de weg gaan staan. We staan pal op de zon en het is erg warm. Helaas kunnen we niet in de schaduw van de camper zitten. Eerst zwemmen in de baai, het is moeilijk om het water in en uit te komen. Je kunt je met een touw van de rots laten zakken er zitten wel zee-egels dus opletten. Als we eruit komen zijn we al snel drijfnat van de warmte. Snel met koele witte wijn genieten van het uitzicht. In de avond zitten we nog lang met gebaren te praten met een man die hier woont en een bedrijfje heeft, hij komt uit Bosnixeb.

Dindag 12 juli, om half acht is het al 31,7 graden. Ontbijten in de schaduw van de camper. Daarna weer snel rijden, dan kan de airco aan. Naderhand drinken we koffie bij een strandje maar kunnen helaas weer geen schaduw vinden. Het is een druk weggetje en erg smal.
Verder richting het kanaal van Karinthos. We maken foto’s eten, kopen wat souvenirs en een betere wegenkaart. Het maakt niet veel uit want voorbij Epidavros is er een stuk weg opgeheven. Ook staan er wegen en plaatsen niet aangegeven. In Poros staan borden no camp we zijn het zat maar moeten toch weer verder om een plekje te zoeken .

Voorbij Saromida schuin tegenover een gebouw zien we een betonnen plaat aan zee. We gokken het er maar op. Hopelijk worden we niet weggestuurd. Er komt bijna geen verkeer langs en we staan helemaal niet beroerd met ons wijntje hebben we weer een perfect uitzicht. Ook kunnen we in de schaduw van de camper zitten. Helaas kun je hier niet het water in. Wel verderop maar hier laat je de camper niet alleen want we weten niet of we b.v. op een plaats van een vrachtwagen staan. ‘s Nachts alles tegen elkaar open en met een windje uit zee koelt het gelukkig af tot 24,9 graden.

We konden de hele nacht rustig blijven staan en om 8 uur ‘s morgens eerst de camper naar de andere kant van de plaat zodat we in de schaduw kunnen ontbijten. om 9 uur rijden. We zien al na 11 km een grindstrand met kleine schaduwbosjes waar je goed kunt staan. Na 12,3 km bij een vervallen pier en huisje maken we een koffiestop. Ik rommel hier wat met steentjes en zwem. Ewald werkt ons dagboek bij.

Na de lunch rijden, voorbij Ermiori (een leuke havenplaats) zien we een stukje aan zee waar je goed zou kunnen staan. Er ligt veel rommel van zee- egels en vuil van picknick, wij slurpen ons ijsje,( meer vla) en gaan weer door. Eerst een stukje binnendoor en dan een zijweggetje in naar de Kranidi Bay.

Ruimte rust en uitzicht. Gelukkig kunnen we nog wat in de schaduw van de camper
zitten. Er liggen veel leuke gekleurde steentjes langs de kustlijn. Ook kun je er prima zwemmen .Er worden hier allemaal appartementen complexen gebouwd, die ommuurd zijn. Nu is alles nog onbewoond Dit zal over een paar jaar wel anders zijn. Wij zoeken een plek en genieten van de rust. Vlakbij ons komt er naderhand een man met boot en gaat zeekomkommers schoonmaken. Op het strand liggen veel leuke kleine gepolijste steentjes

Donderdag 14 juli. Het is jammer om zo’n goede plek te verlaten maar de hele dag in de brandende zon staan is niet zo! We willen langs de kust blijven rijden maar het is weer een zoekplaatje, veel meer afslagen dan er op de kaart staan en alles is onduidelijk.

Bij Portocheli kunnen we omdat het smal is en er luifels van restaurantjes over de weg hangen niet de weg nemen die we willen dus gaan we binnendoor richting de stad Kranidi. We doen bij een Liddll boodschappen en buigen af naar beach Salandi bovenaf zie je stuk plateau aan zee, maar het is een puzzel er te komen. Via een zand/grindpad linksom komen we er. Het is een oude verlaten camping. In eerst instantie gaan we er staan maar we branden er weg. Verderop staan nog 4 campers aan de rand. Daarvan kunnen er twee profiteren van de schaduw van een boom. Een ander heeft met generator de airco aan. Wij lopen even langs zee en naar het kapelletje wat er staat.

Dan zien we een stuk waar we ook zouden kunnen staan . We nemen de camper en rijden weer naar boven en via een andere weg naar beneden en gaan dan vlakbij het kapelletje staan.
Er staat hier lekker wat wind en in de middag krijgen we onweer en regen.

We willen tot en met zondag blijven staan omdat er in het weekend moeilijk plek is te vinden en er veel Grieken zelf naar zee komen Na de lunch rijden we een stukje verder langs de kust maar er staan overal borden no camp. We gaan weer terug op het oude plekje staan.
Dan komt er een vrouw die zegt dat we daar zo niet mogen staan en de politie belt. Wij zijn het zat en gaan weg.
Na 26 km zien we een water tappunt, het is een langzaam straaltje, maar we hebben nodig zeker met dit warme weer dus dan maar geduld.
We rijden eerst weer een stuk langs de kust, bij Kios zouden we kunnen staan maar het is zeer warm en er erg saai. We maken nu de keuze om via de zee van Korintixe9 richting Patras te rijden, want als we de andere kustlijn gaan volgen gaat het te lang duren. Het zijn behoorlijke afstanden. Als we vanaf Nemea binnendoor steken wordt het weer een zoekplaatje. Het is een heel groot wijngebied van Helimos we rijden er uren door met veel bergen en bochten en we zijn blij als de zee weer in zicht komt.

Dit valt echter tegen want langs de kust rijgen de plaatjes zich aan een. We rijden door de ergste bebouwing heen en nemen dan een klein weggetje richting zee. Het is inmiddels 6 uur en er is een kleine pier waar we op kunnen staan. Dan eerst wat drinken op de stenen aan het water. Er is een vrouw met een klein kind die het niet leuk lijkt te vinden want zij vertrekt naar een stukje verderop. Ons best, we pakken de stoeltjes, eten salade yoghurt en drinken koffie. Er komen aardig wat wandelaars en mensen met vervoer aanrijden. We genieten van het lekkere windje wat hier staat.

Zaterdag 16 juli. Voordat het warm wordt ga ik eerst even op de stretcher in de zon liggen. Brood in de bakmachine, zwemmen en koffiedrinken, waarna we gaan rijden. Na een paar km zien we nog wat plekjes waar je redelijk zou kunnen staan, vlak bij een plaatsje en bij de Liddl.
23 Km verder bij Katro Loutro een grote Parking aan zee. Via een heel smal steegje waar we maar net doorkunnen, richting een camping komen we er het is gelukkig een heel klein stukje.
We gaan met de achterkant naar een rivier bedding staan en het gezicht op zee.

Er komen en gaan de hele dag mensen om even aan het strand te liggen en te zwemmen. Ook is er een zwembad met terras en restaurant, helaas staat daar de hele dag muziek aan .Op het strand is er bij het restaurant een minicamping met vaste stand plaatsen, en een douche daar maak ik regelmatig gebruik van als ik in de zee geweest ben.
In de avond wordt het er druk bij het restaurant er is dan ook een ander soort muziek aan het eind komt er Griekse muziek en er wordt meegeklapt en de borden en bestek worden als trommel gebruikt. Dit duurt tot zo’n uur of drie. Maakt niet zoveel uit in dit geval want het is toch nog veel te warm om te slapen. De camper warmt hier aardig op.

Zondag 17 juli, we blijven staan. Net als gister draaien we de camper regelmatig zodat we in de schaduw van de camper kunnen zitten. Ook onder de luifel blijft veel te veel warmte hangen. Het is erg druk met mensen. Ik ga heel wat keren het water in.
In de avond steekt er een complete storm op en zijn er problemen met bootjes die terugkomen van het vissen.

Maandag 18 juli, we gaan kijken of we ergens anders een plekje kunnen vinden, het is moeilijk want er zijn maar kleine stukjes en in deze tijd geeft problemen.
Bij de Ferry van Egio drinken we koffie. Met de verrekijker zie ik verderop een camper aan zee staan. We rijden langs zee richting Mavay, soms wat smal, we komen terecht bij een grindplateau met bankjes. Er staat een Italiaanse camper. Ik wil er wel gaan staan maar Ewald vind dat het niet kan. Verder!, er wordt nog twee keer ergens ander gekeken maar dat is niets, het is overal even druk .

We rijden helemaal voorbij Patras naar Kologria daar is een goede camperplek volgens andere camperaars. Het is even zoeken, het laatst stuk is een natuurgebied met een slingerweg en bomen. Het eindigt op een zandpad met parkeerterrein waar het afgeladen vol is als we erin gereden zijn kunnen we er ternauwernood keren om er weer uit te komen. Hier is ook een of ander restaurant. Via een andere weg zijn er nog meer parkeerterreinen, wij nemen een grindweg die eindigt bij zee met wat kleine parkeerterreinen. Er staan diverse campers en er is nog ruimte. Wij gaan staan, het is inmiddels half vijf, bloedheet er zitten muggen, gxe9xe9n uitzicht op zee, wel weer harde muziek verderop. Je moet de duinen over om bij zee te komen Ik vind dit helemaal niets want op deze zandplaat brand je weg. Ik vraag aan buren of er water is (niet dus) tot hoe lang de muziek en de drukte duurt. Allemaal niet erg hoopvol. Ons uitzicht met bomen zijn een soort venmoerassen waar veel muggen en pikbeestjes zitten dus alles dichthouden!!! en dat met deze warmte. Ik wil de papieren van de Ferry om de haven te bellen. Ewald belt zelf en als we er binnen een uur zijn kunnen we mee. De spullen worden de camper ingegooid en snel richting boot want het is ruim 30 km rijden tot Patras Bij de boot is het een hele puzzel hoe we er naar toe moeten.
We kunnen meteen inchecken en er in, zelf de camper vastsjorren en aan elektrisch zetten.

Het is rond zeven uur en we gaan eerst onze hut zoeken om te douchen, dan naar het achterdek de bedrijvigheid bekijken en de afvaart afwachten. Eten in het selfservice restaurant. En blij met de koelte in de boot.

Dinsdag 19 juli. Heerlijk geslapen, goede temperatuur en geen lawaai. Eerst ontbijten en dan op de wegenkaart kijken hoe we verder willen in Italixeb. Ik in bikini bij het zwembad zonnen. Nog even douchen en in de lounge wat drinken. Daarna alles bij elkaar pakken want het is half drie en om drie uur leggen we aan. De boot is op tijd en om vier uur kunnen we wegrijden. Het is erg warm.
We zijn om half zes bij de stellplatz in Regatta. Het is een prima plek en we kunnen onder de bomen staan .Er is water toilet en douche en kunt vrijwillig een bijdrage geven. Wij drinken wat fris en gaan uit eten.

Woensdag 20 juli rijden we via Macerata en Villa Potenza naar Pixf3raco om een andere stellplatz te bekijken. Wel even moeilijk om te vinden. Het is een prima plek en we blijven er tot na de lunch. Daar nog even douchen en dan weer verder.

Eerst nog door een mooi stukje berggebied en daarna de snelweg naar Castiglione del Carda 129 KM. We hebben er al eens met Ton en Corry gestaan aan het meer. Helaas is er een slagboom gekomen en moeten we naar de officixeble camperplaats. Het is er vreselijk warm en je ziet niets van het meer. Zwemmen kan niet want het is voornamelijk leem en prut.

Donderdag 21 juli. Na een korte zeer warme nacht richting Sesto Feriantino We gaan een camperplaats bekijken Prato Veccio. We lunchen er, nemen en legen water en porta porti.

Dan weer verder waarna we bij Stia een camperplek zien met bomen. Gezien de warmte kiezen we ervoor hier te gaan staan, ook al hebben we slechts 97 KM gereden. We genieten van de rust en maken tegen de avond nog een klein wandelingetje. Beneden was er een soort water met overloop dam, er waren veel kinderen in aan het zwemmen Beneden was ook een toilethuisje. Verderop tennisbanen en een dorpje. Het was ons te warm en we zaten voornamelijk onder de luifel en later profijt van de bomen.

Als we het toilet legen rijdt Ewald helaas tegen een paaltje en komt er een scheur in de bumper. Deze repareren wij zo goed mogelijk met plakband om te voorkomen dat hij verder scheurt en er vuil inkomt.
We rijden door een mooi berggebied, wat smal en soms zeer kronkelig. We lunchen op een stukje land omdat we geen betere plek kunnen vinden. Onderweg krijgen we noodweer, met onweer en bliksem.
Bij Carpi zien we een camperplek op een plein bij een zwembad. We gaan er aan de borrel, maar er loopt veel langs, het is er nog erg druk en we voelen ons er toch niet zo fijn. Dus weer verder. Dat valt tegen want we kunnen slecht wat vinden. We rijden bij Guidzzolo de plaats in en daar treffen we een goede begraafplaats met prima parkeerruimte waar we gaan staan . We
hebben 276 KM gereden. Onder de bomen gaan we staan maar als het naderhand weer noodweer is verplaatsen we de camper naar de rand, ook vanwege de felle lantaarns. ‘s morgens ontbijten we er buiten een klein stukje verderop de parkeerplaats, er komen veel bezoekers naar de begraafplaats. Wij stonden lekker rustig

Zaterdag 23 juli. Vanuit Brescia rijden we rechts van het Lago d’Iseo omhoog. Bij dit meer is in Sulzano een betaalde camperplaats. 11€ Particulier-olijfbomen. Wij lunchen op een kleine parkeerplaats aan dit meer. Het uitzicht is mooi, de temperatuur is wat koeler. Het is een aardige plaats met veel terrasjes, het ziet er gezellig uit.
Passo del Aprica die we gaan rijden is erg mooi. Maar de pas rijdt moeilijk, hij is erg smal en aan onze zijde veel rotsuitsteeksels. Ook is het erg druk, dus voorzichtig rijden.

De Berninapas soms wel kleine PK plaatsen waar je evt. voor een nacht kan staan.
Bovenop de pas zijn er meerdere parkeerstukken en er is een groot wandelgebied. We komen ook een grote camping tegen waar we een folder ophalen en later meer naar beneden nog een kleinere camping waar we campers zien staan. Wij rijden door. Het is al over zessen dus tijd voor een slaapplaats we vinden niets en voordat het donker wordt en we de derde pas oprijden kiezen we voor Camping Moglinas in Susch na 248 KM. Er is nog maar xe9xe9n plaats waar we kunnen staan. De eerste avond dat we helaas niet buiten kunnen zitten met een borrel.

De volgende morgen rijden we meteen de pas in erg mooi en goed te rijden .

Zondag 24 juli. Als we slechts 16,5 KM hebben gereden zien we een goede parkeerplaats Fluxeblapas. Een heerlijk uitzicht met die bergen. We maken een kleine wandeling. Het weer is helaas koud guur en wat mottig dus blijven we verder in de camper. Er is nog wat discussie over wel of niet overnachten maar deze kans wil ik niet voorbij laten gaan. ‘s Nachts komt er nog een Belg naast ons staan.

Maandag 25 juli, na een frisse nacht om 8 uur op en wandelen, het is redelijk weer we starten met regenkleding maar die doen we al snel uit. We hebben voor de kortste tocht gekozen, al had Ewald daar eerst een ander idee over, maar ik vond dit voor de eerste keer wel genoeg en daar was hij het achteraf helemaal mee eens.

Als we terug zijn drinken we koffie in de camper en gaan daarna rijden richting Landquart. Daar is een groot PK terrein bij water. Inrijden dan doorrijden tot Wasserstelle helaas alleen overdag. Daarna richting Davos/Wolfgang, leuk om daar het meertje rond te lopen. Het is slechts 50 KM tot Landquart bij de camping hier voor de slagboom legen we het toilet. We rijden door en krijgen weer regenbuien onderweg. Na 173 KM zijn we om 18.15 in Meersburg.

Dinsdag 26 juli. Het was een benauwde vochtige nacht. Wij nemen de pendelbus en wandelen door het centrum waar we een koperen buitenklok een stenen poes voor Tirza en een kaboutertje kopen. ‘s Middags zitten we rustig bij de camper en ‘s avonds wijn drinken en eten bij (ons) terras aan het water. Slenteren door het centrum en luisteren op stoeltjes naar een plaatselijk gemengd koor. Lopend terug en voor de camper aan de rode wijn. Heerlijk weer.

Woensdag 27 juli, we rijden over de B 523, vlak voor Vill/Swenningen is een water en loospunt waar je ook gratis kunt staan (Waldeckweg) het is niet zo! Maar voor doorreis/overnachten goed. Dan gaan we naar xdcnterkirchnach kijken, dit ziet er prima uit, wij eten er alleen een ijsje en noteren het.
We komen door Triberg ook hier kun je staan. Het plaatsje zag er gezellig uit de stellplatz hebben we niet bekeken. Er zijn diverse stellplatze in deze regio, het is een wandelgebied.

Wij rijden naar Shxf6nach waar we bij een sportcomplex staan. Het is erg moeilijk de camper waterpas te krijgen, het terrein loopt af. Op loop afstand is er een natuurwater zwembad, en t.o ons een tennisbaan. We melden ons in de kantine en betalen 5 € . Er is wel een service zuil.

Donderdag 28 juli. Onderweg drinken we koffie op de parkeerplaats van het Freiheitsmusee daarna naar Neumxfchl naar Bxfcrstner voor een nieuwe gasplaat. We steken de rijn over bij Strasbourg en gaan langs een stellplatz bij Lotharingen wat we niets vinden. Het is warm. Verder naar Saarbrxfccken naar de stellplatzz We vinden het niets, veel stadsverkeer en aan de achterkant van een chemische fabriek. Het is aarde donker en het noodweer na deze drukkende dag breekt los. We toetsen een andere plaats in op de navigatie en gaan op de nachtnavigatie verder, omdat ik hier beslist niet wil blijven staan.We komen nog allerlei wegopbrekingen tegen maar onze navigatie lijdt ons er prachtig doorheen. Als we op een gegeven moment een bord met stadion zien besluiten we daar even te kijken. Het lijkt ons een prima plek dus daar gaan staan na 366 KM .in Gxfcchenbach

Vrijdag 29 juli. Rustige nacht na het noodweer van gisteravond is het nu weer droog en ontbijten we buiten. We rijden richting Trier, komen bij Hoxel, vlak voor Morbach een bordje tegen en besluiten te gaan kij-ken. Het ziet er goed uit.

En wij zijn vast van plan er nog eens heen te gaan.Wij rijden door naar Enkirch, waar we om ongeveer 16.00 u aankomen. Dick en Wil staan er ook en we gaan gezellig aan de koffie en aan de borrel. In de avond regen.

Zaterdag 30 en zondag 31 juli. Voor het eerst wat miezerig weer. Werken op computer, lezen en zaterdagavond met z’n vieren uit eten. Weer een maand om.

We zijn weer thuis, de reis is teneinde.

Vandaag, donderdag 16 juni, rijden we door een dal met heuvels. Met akkers waarop stukken graan en zonnebloemen. We doen boodschappen, tanken diesel en gas. We komen door een vallei er is niet veel aan, ook rijden we langs water waar we niet aan kunnen komen. Het is erg warm.
We zoeken een plekje en gaan via een werkweg naar een klein waterstroompje. Daar gaan we op wat grind met gras staan. Vrachtwagens rijden met keien en zand op het weggetje af en aan. Na een bepaalde tijd is dit over en is het lekker stil. We gaan vroeg naar bed en hebben een goede maar wel koude nacht.
De voldende dag na het ontbijt besluiten we blijven staan om tot rust te komen, we staan in de buurt van Kxf2pruxf2ren. Even later komt er een man met trekker, het is zijn land, wij geven hem thee en mogen blijven staan.

Ik maak de camper wat schoon en bak brood .Er komt weer iemand die aardbeien geeft.
Later komt er weer een man, die wil dat we bij hem als gast komen. Wij maken hem duidelijk dat we in en bij de camper willen blijven.
De volgende dag komt er weer iemand langs, deze mijnheer spreekt goed duits hij vertelt over het thermaalbad in het dorp en over een vriend die een market heeft, waarvan hij ons het adres geeft.
Als ik een klein wandelingetje maak heeft Ewald de camper van buiten wat schoongemaakt.
Er cirkelt regelmatig een zwarte ooievaar boven ons hoofd.

Aan het watertje, waar we bij staan, zitten veel mooie blauwe en andere libelles, waar Ewald fotoxb4s van maakt.

In de avond wandelen we nog een heuvel op, er staan allerlei soorten plantjes, waarvan er een wel op schattige kuikentjes lijkt.

Het is zondag 19 juni we rijden over een vlakke weg met mooie bloemenranden. Later weer een stuk bergachtig heuvelachtig gebied. De plekjes die we tegen komen zitten al mensen te picknicken. Dat is in het weekend de gewoonte in Turkije. In een rivierbedding lunchen we en als we weggaan komt er weer iemand. Het is weer een probleem om een plek aan het eind van de dag te vinden.
Voor het donker word gaan we bij Balya een klein pad in. Het weggetje kronkelt er omheen en het is moeilijk de camper recht te krijgen.
We zitten nog heel even buiten. Als het donker is en we binnen zijn horen we een hoop geklingel klangel. Het is een enorme groep schapen en het lijkt wel of ze door de camper heen lopen. Het weggetje om ons heen blijft ook lang bereden en de schapen met hun belletjes horen we de hele nacht in de buurt. Helaas weer een onrustige nacht, ook vanwege de warmte. De zon staat ‘s morgens al vroeg op de camper.

Vandaag, maandag 20 juni, rijden we via een mooi stuk weg dat zeer afwisselend is. Op een kleine plek onder een boom, waar ook een bankje staat, drinken we koffie en luisteren meteen even naar de wereldomroep.
We willen niet zo lang wachten met een goede plek voor de nacht te zoeken na de vorige onrustige nacht. Als we s’middags een plek tegenkomen staat er een brommer en ligt er iemand te maffen. Wij gaan even verderop staan wachten tot de desbetreffende persoon vertrekt. Het is bloedheet, we gaan nog een paar keer kijken maar na een behoorlijke tijd houden we het voor gezien en rijden toch maar door. We kijken nog 3 a 4 keer naar andere plekjes maar kunnen daar niet goed staan of komen. Dan maar richting de zee van Marmaris waar we van de snelweg afgaan en een klein landweggetje nemen. Vlak voor het vissersplaatsje Karabxfaga vinden we een plekje aan zee.

Een rustige plek met uitzicht op het haventje en bewaakt door de vuurtoren. Wel bleef het ‘s nachts erg warm zo’n 22 graden. We blijven staan en ik ga eerst eens een wandelingetje langs zee maken terwijl Ewald zit te lezen. Als ik na 3 uur teugkom heeft hij geprobeerd internet weer aan de gang te krijgen. Ik ga op de stretcher direct aan het water liggen en Ewald zoekt achter de camper wat schaduw op. Later loop ik naar het havenplaatsje er zijn wat viswinkels/stalletjes meer is er ook niet.

In de loop van de dag krijgen we bezoek van een slang.

‘s Avonds gaan we uiteten bij het enigste restaurantje, vlak bij ons, aan zee.

Op donderdag 23 juni gaan we pas na de koffie rijden, de route gaat door een glooiend landschap en we zien af en toe de zee. Je kunt er slecht bijkomen. Bij Erdek hebben we een prachtig uitzicht het is een ruxefne fort van een militaire kazerne. Wij lunchen er.

Er is alle ruimte om te blijven staan. Dit lijkt ons niet zo’n goed plan omdat je duidelijk kunt zien dat er overal kapotgeslagen glas van bierflesjes liggen. Ook lijkt het echt een plek waar in de avond regelmatig auto’s met vrijende paartjes zullen komen. Wij kijken op de haven van Bandirma en zien een groot pontveer aankomen. We besluiten verder te rijden naar Bandirma. Dit is een drukke havenstad. We gaan naar het pontveer om te informeren of we nog naar Istanbul kunnen. Dit kan en de prijs is te doen. We hebben nog even de tijd om door de stad te lopen.

Als we uit de stad bij de camper terugkomen moeten we nog enige tijd in de rij wachten.Om ongeveer 17.00 uur gaan we inschepen. En 18.00 uur varen we met een draagvleugelboot weg.

Het is vreselijk druk, wij denken een mooi plekje te hebben als er iemand komt en ons duidelijk maakt dat het hun plaats is. Er staan stoelnummers op de tickets en daar moet je gaan zitten. Het is erg warm, maar de tocht is maar twee uur. Vlak voor we aankomen begint het te schemeren, ik maak me toch wel zorgen over een camperplaats. Ik vraag aan een meisje tegenover mij of zij een camping weet in Instanbul, maar zij begrijpt het niet, met het woordenboek erbij wel en zij gebaart ons te blijven zitten en loopt weg. Even later komt er een jongeman, dit blijk een broer van haar te zijn. Hij spreekt engels. Inmiddels is de boot gearriveerd en moeten de mensen naar het autodek. Hij zegt ons direct bij het afrijden rechts te blijven staan met de camper, dan komt hij naar ons toe, we moeten achter hem aanrijden naar een hotel, dit zijn vrienden van hem en die kunnen dan wel naar een camping bellen. In het hotel lukt dit niet helemaal en we moeten weer achter hem aanrijden naar de camping toe. Het is vreselijk druk en inmiddels donker maar Ewald houdt het aardig bij en blijft vlak achter hem. Bij de camping zoekt hij de beheerder en regelt het voor ons. Hij wil niets drinken met ons want hij heeft nog het een en ander te doen. We krijgen zijn kaartje en kunnen hem dag en nacht bereiken als er problemen zijn.

Het is donderdag 24 juni na het ontbijt zetten we eerst de camper goed. De beheerder komt zich aanbieden als gids, wij zeggen wat we willen en maken een prijsafspraak en een afspraak voor de volgende dag. Ik ga op onderzoek uit op de camping, die valt erg tegen wat betreft sanitair enz. Helaas ook geen wasmachine o.i.d nergens warm water en alleen puur zout water. Ik drink koffie bij een Turkse vrouw. Er komt ook een NL echtpaar vlak bij ons staan zij worden door de ANWB gebracht. Mijnheer had een herseninfarct gehad en ze waren 3 dagen in een ziekenhuis geweest. Nu wachten zij op repatrixebring. xb4s Middags ga ik met haar lopend naar een zeer mooi maar duur winkelcentrum.

Het is erg warm we hebben de camper zo neergezet dat we in de ochtend en in de middag wat schaduw van bomen hebben. Je hoort wel dag en nacht het verkeer van de dichtbij gelegen weg die is vreselijk druk. Er komt alleen maar puur zoutwater uit alle kranen en sanitair is allemaal stuk. Je kunt flessenwater van 5 liter kopen. Gelukkig hadden wij voor de overtocht ons water aangevuld dus daar doen we het mee.

De gids komt op de afgesproken tijd. Hij spreekt engels en Duits. We gaan met zijn privxe9 auto. Het is een barrel en helaas geen airco. We worden van plek naar plek gereden en daar moeten we zelf de entree en bezichtiging regelen, we maken een afspraak hoelang we er willen blijven.
Het Topkapi Palace is onze start locatie, waarvan hierna een fotocollage volgt.

Een straatje binnen de paleismuren waar vroeger de magazijnen en keukens gevestigd waren.

De binnentuin van de Sultan

Een zuilengalerij met waterbasin waaraan de vertrekken van de Sultan grensden. Hij had ook uitzicht op Instanbul.

Deur naar de vertrekken van de Sultan.

Uitzicht op Instanbul.

Een drinkbekken met afvoer en de vloer van een zuilengalerij gemaakt van kiezelsteentjes.

De Galata bridge die het Aziatische met het Europese deel van Turkije met Griekenland verbind .De Bosporus gaat van de zee van Marmaris naar de Zwarte zee.

Topkapi paleis gezien vanaf de Galala bridge.

Wij willen dan graag iets zien wat niet zo erg toeristisch is en ook erg Turks .De gids neemt ons mee naar een oude stadswijk. The Golden Horn. Hier is het graf van een strijdmaat en neef van Mohamed, er lopen nogal wat jongetjes in mooie kleren rond. Deze jongetjes gaan drie dagen voor de besnijdenis met de naaste familie naar dit graf gaan. Het is voor hun dan een groot feest en zij krijgen cadeautjes

De gids vraagt of wij een foto mogen maken Dit is geen bezwaar, maar de moeder mag er niet bijstaan, zij staat op de achtergrond.

Even overleg met de gids.

Wij gaan in een van de straatjes lunchen, er zijn veel winkeltjes met religieuze artikelen. Ook bezoeken wij het graf en de moskee die aan de xe1djudant van Mohamed is gewijd. We lopen de straatjes door en er zijn veel mooie grafstenen met oud Arabisch opschrift. Alle heuvels in de omgeving staan vol met grafstenen.

Er is ook een gaarkeuken, hier kunnen arme Turkse mensen maaltijden krijgen. Wij kijken bij het slachthuis en een schapenstal ernaast. Daar kun jezelf het dier uitzoeken en keuren. Je koopt het dan en betaal per kilo. Het wordt ter plekke geslacht en in porties verdeelt. Ook wordt er vaak een deel of meer geschonken aan de gaarkeuken. Vooral deze oude stadswijk vonden wij leuk.

We gaan verder naar De blauwe Moskee. Dit valt ons een beetje tegen, het is een grote ruimte en zo blauw vinden wij hem niet.

Als laatste gaan we naar de Big Bazaar We zijn laat en rennen er even doorheen want hij gaat sluiten. Als we bij de camping komen zijn we ook best wel moe.

Het is zondag 26 juni, eerst lekker luieren. Voor de middag hebben we met een mijnheer een taxi geregeld naar het centrum. Wij willen nog naar de Big Bazaar maar die blijkt op zondag gesloten te zijn. Wij lopen door gewone buurten en gaan naar een winkelstraat. Het is hier niet toeristisch en er zijn wel aardig winkels. We drinken koffie en worden weer op de afgesproken tijd opgehaald.
Achteraf gezien hebben we voor de excursie te veel betaald. Het meeste zit op loopafstand bij elkaar. De taxi retour was 20 lira en de excursie 235 lira zonder entreekosten. Helaas weet je niet altijd alles van te voren, tenzij je goed informeert. Maar we weten wat Istanbul is. Het heeft meer inwoners dan heel Nederland bij elkaar.

Maandag 27 juni, gaan we de stad weer verlaten, het duurt weer even voor we er uit zijn. We rijden door een langgerekt heuvellandschap via Cerkezkoy en Seray richting Vize. Onderweg doen we wat boodschappen tanken we en koop ik een bloemetjesrok voor 8 lyra op een plaatselijke markt.
Voorbij Vize in de buurt van Docanca rijden we via een grindpad het bos in waar we voor de nacht gaan staan. We genieten nog even van de zon en de rust.

Vandaag rijden we weer door heuvelachtig landschap, er zijn nu wel veel zonnebloemenvelden. In een plaatsje onderweg koop ik nog 2 lappen stof voor 12 lira. We lunchen bij een meertje, ze komen ons waarschuwen dat je er niet mag zwemmen.
Onderweg zoeken we af en toe naar een plek dit lukt niet omdat het te smal of te grote kuilen voor de camper is en als we wel wat gevonden hebben staat er een aggregaat aan om water op de landerijen te pompen, dus weer verder.
In Edirne tanken we gas en willen we de grens over maar dat kan niet, dus moeten we weer een stuk terug . We besluiten een stuk tolweg te nemen. In de buurt van Ipsala gaan we bij een meertje staan. Het is erg warm en snel naar buiten om de borrel voor de camper te drinken. Helaas even snel weer naar binnen want het stikt er van de muggenen er lopen mooie ibissen aan de waterrand Ewald maakt een filmpje vanuit de camper. We ontvangen hier voor het eerst weer TV.
Er komt bijna geen verkeer langs en lijkt er rustig, totdat de kikkers beginnen, werkelijk oorverdovend zo erg hebben we het nog nooit meegemaakt en we slapen er slecht van.

Woensdag 29 juni, we rijden de camper eerst een stukje omhoog, want we willen buiten ontbijten maar helaas er zitten nog steeds muggen. Deze ochtend zijn we al snel bij de grens, GRIEKENLAND , we moeten weer de diverse loketten langs om stempels te halen.

Voorbij Alexandroupoli en Komothini Bord Beach Lxe1qos vinden we een plekje onder de bomen in een dennenbos, het is zeer warm we hebben prachtig uitzicht op zee.
Daar kun je helaas niet bijkomen, want het is een grote dikke modderige sliblaag. In het begin is het nog druk met mensen die af en aan rijden en er een kijkje nemen. Het is een picknickplaats met water.

De volgende dag rijden een stukje binnendoor via de E 90 .Ongeveer 6 km voor Kavala drinken we koffie aan zee op een vierkant parkeer terreintje er direct aan het strand. In het voor of najaar kun je hier ook wel s ‘ nachts staan. Nu is het er druk .Het is wat moeilijk te vinden, er gaat een smalle weg, ingang industrieterrein naar beneden.
Later komen we door Kavala heen waar het er gezellig uitziet terrasjes, winkeltjes en een autopark voor parkeren. Ook hier is het verschrikkelijk druk. Bij de gewone pleinen zitten allemaal slagbomen en kun je dus niet op. Wij rijden door.
Bij Neo Peramos rijden we richting de Ferry, waar we op de heenweg ook koffie hadden gedronken. Nu hebben ze inmiddels de toiletten weer in orde gemaakt en is het havenkantoortje open en is er een restaurantje opgezet. Wij gaan aan de rand van een stukje strand even rusten en lunchen. Wel de luifel uit anders is het veel te warm.
We rijden naderhand nog maar een klein stukje verder om voor Louttra Elepftheron te gaan staan. Via een hard zandweggetje komen we er.
Er staan nog 2 campers en een caravan op kleine stukjes gras direct aan zee. Ondanks dat is het snikheet, dus maar onder de luifel of in de schaduw van de camper. Er zijn veel keien en het is moeilijk in zee te komen. Maar we gaan toch even lekker zwemmen.

Stenen zoeken langs het strand.

Het is mooi weer dus blijven we nog evenstaan. Het uitzicht op de bergen is prachtig. Zo nu en dan komt een ezel met berijder uit een plooi in het terrein omhoog. Ze groeten allemaal vriendelijk. Hedwig bakt een brood. Na de lunch rijden we terug naar de grote en drukke weg. We zijn blij als bij de afslag van weg 805 komen. Hier slaan we af naar Capadocixeb. Het is een geheel andere weg. Het landschap heeft wel wat van Denemarken, wijds en glooiend. Sombere en dreigende wolken met af en toe regen, een flinke verandering van het weer.

De weg is recht en eindeloos lang. Het weer knap echter wel op als aan de horizon Capadocixeb verschijnt.

Voorbij Nigde rijden we vie weg 765 naar Nevsehir. Daar zetten we de camper op een plein en lopen naar een koeriersdienst. De baas spreekt goed engels. Nadat wij duidelijk hebben gemaakt dat we een camping zoeken stuurt hij een jongen op een scooter mee om ons naar een camping te brengen in Uchisar. Op de camping aangekomen blijkt dat deze volstaat met nederlanderse caravans. Deze zijn ook vandaag aangekomen blijkt later. Aan de camping eigenaar zeggen we dat we een paar dagen willen blijven staan. En informeren naar de mogelijkheid om vanuit de camping een excursie in Capadocixeb te kunnen maken. Hij zal zorgen dat er vanavond iemand langskomt.
We zoeken een plaats uit om de camper neer te zetten en installeren ons.

Om ons in de bomen zitten allemaal jonge uilen die af en toe fluiten.

Als we ‘s avonds voor de camper zitten komt iemand naar ons toe om over de excursie te praten. Afgesproken wordt dat we een grote tour maken met een engels sprekende gids. De tour gaat dan langs:
- Kaymakli : xe9xe9n van de ondergrondse steden.
- xdcchisar : Vallei met gekleurde aardlagen.
- Avanos : Oud kasteel.
- Gxf6reme : Openluchtmuseum.
- Zelve : Openluchtmuseum.
- Derbent : Vallei.

De volgende ochten om tien uur worden we opgehaald door de gids. Het eerst gaan we naar de ondergrondse stad. Van de hele excursie volgt hier een foto compilatie.

De ingang van de ondergrondse stad is een grote ontvangstruimte.

Ruimten voor gezinnen die destijds hier onder de grond soms maanden verbleven bestonden uit woon en slaapvertrekken. Ook werkplaatsen, bedrijfjes en stallen bevonden zich onder de grond. De stad onder de grond werd alleen in geval van gevaar gebruikt. De ingangen liepen vanuit de huizen op de begane grond. Men vermoed dat de steden tot wel 20 verdiepingen diep zijn. En dat er honderden van deze steden zijn. Maar een klein deel is ontdekt. Wij zijn tot het 7e niveau gegaan.

Hedwig ingesprek met de gids die uitleg geeft. Je kunt nu duidelijk zien dat de gangen en vertrekken voor kleine mensen gemaakt zijn. Meestal moesten we gebukt door de ruimten en gangen lopen.

De vallei met de gekleurde aardlagen biedt een fantastisch uitzicht.

Het oorspronkelijke oude kasteel bevindt zich in een paar heuvels waarin de verblijven zijn uitgehakt.

Nadat we het kasteel beklimen, hebben we uitzicht op de omgeving. Vlakbij staat nog een ‘monoliet’ met uitgehakte verblijven en een ‘hoed’ op z’n top.

Poseren aan de voet van het kasteel. Gelijk worden de verhoudingen duidelijk.

Even een koffiepauze tussen door.

In de buurt van het koffiehuis was een winkel waar dit kleurige sprei te koop hing.

Ook was er een stalletje waar gekleurde lampen werden verkocht.

In het openluchtmuseum zijn allemaal ondergrondse kerken, er indrukwekkend.

Het interieur van een ondergrondse kerk.

De vreemd gevormde rotsen in het openluchtmuseum spreken soms wel er tot de verbeelding.

Grote brokken basalt balanceren op de top. Er zijn er ook met drie of meer ‘hoeden’.

De lunch gebruiken we in een plaatselijk eethuis dat door twee vrouwen wordt gedreven.

Vroeger bouwden men in deze vallei behuizingen voor duiven. Dat werd gedaan voor de eieren die men gebruikte voor het binden van pigmenten en het maken van vernis voor fresco’s.

Bij de vallei kwamen we deze potten boom tegen. Dit vonden we een aardig plaatje.

Nog een afsluitend plaatje, de excursie is ten einde.

Vandaag, vrijdag 3 juni willen we naar Nevsehir. Met de campingeigenaar hebben we afgesproken dat we met hem mee rijden naar de stad. Terug gaan we met de bus. Om 9.00 uur rijden we met de campingeigenaar naar Nevsehir.Het is een levendige en drukke stad met veel kleine winkel. In het centrum wandelen we wat rond, doen boodschappen en kopen cadeaus. Fotopapier is in een gewone boekhandel niet te krijgen dat hebben we uiteindelijk in een drukkerij gekocht. Aan het eind van de ochtend drinken we koffie ( nescafxe9 ) en eten een broodje in een turkse konditorei. Met de bus gaan we terug naar de camping, er zijn geen echte haltes je zeg gewoon waar je er uit wil en daar stopt dan de bus. ‘s Middags blijven we op de camping.

Zondag na het ontbijt gaan we lopen naar xdcrgxfcp, een kleine plaats in de omgeving van de camping. De weg er heen was een beetje saai want we konden alleen langs de drukke ‘snelweg’ lopen. Het was heel zonnig en warm, dus een tussen stop voor de aanvulling van de zonnebrand protectie bij Hedwig.

Er stonden wel veel bloemen en planten langs de weg en op de velden.

xdcrgxfcp heeft een zxe9xe9r oud gedeelte in een diepe vallei. Daar kwamen we omdat we van de hoofdweg af binnen door gingen. Smalle straatjes van nog gxe9xe9n meter breed. In dit oude gedeelte waren zelfs boeren bedrijven met stallen.

Er doorheen lopend kwamen we na een klim naar boven bij de rand van de vallei in het centrum uit.
Het is er gezellig druk met een paar terrasjes, we drinken er was sianaasappelsap. Op de terugweg komen we langs een markt. Hedwig koopt hier eindelijk haar Sjawarl voor 10 yl, ongeveer 6 euro. Als we het dorp uitlopen zien we nog deze boerenkar.

We hebben geen zin om weer langs de drukke weg te lopen dus houden we een bus aan en gaan mee tot aan de halte bij de camping.

Vandaag, maandag 6 juni vertrekken we richting Deninkuyu en Sofular. Vlak bij een plaatjes tussen door op deze route staat een bord ‘vulkaan 1 km’. We besluiten even te gaan kijken. Het blijkt een grote kratermond te zijn waarin zich een meer gevormd heeft. Er zijn nog borrelende wellen en een spuiter. Om daar bij te komen moeten we over een grindpad langs de kraterwand rijden. Dan komen we op een plateau aan de overkant van het meer. Hier kunnen we heerlijk staan voor de koffie en lunch. Eerst wat rondgekeken bij de spuiter en wellen.

Hedwig moet even onderzoeken wat de temperatuur van het water is. Dat is heet, je kunt er maar even je hand in houden.

In de kraterwand blijken ook ondergrondse woningen te zijn. Een ingang is te zien links van de uitgesleten waterloop. Onze zaklantaarn hebben we niet bij ons dus gaan we er maar niet in.

Na de lunch rijden we door naar de Ihlara vallei. Bij het plaatsje Ciftlik kijken we van af de weg zo de vallei in. Na een steile afdaling en een zxe9xe9r smalle brug parkeren we de camper op het dorpsplein. Te voet gaan we op verkenning uit. Aan het hek van de moskeestaan een ezel en een koe vastgebonden. Als we even staan te kijken komt er een gezin op twee ezels aanrijden. Al klimmend komen we op een weg langs de vallei, maar een goed zicht er op kunnen we niet krijgen. Een schoolklas gaat uit, de kinderen zijn allemaal in een soort uniform. Een meisje komt naast ons lopen en probeert in het engels met ons te praten. Ze maakt ons duidelijk dat we met haar mee moeten lopen naar een goed uitzichtpunt. Vlak voor we er zijn moet zij afslaan naar haar huis. Zij geeft aan dat het nog even rechtdoor is. Dat doen we dan en komen inderdaad op een goed uitzichtpunt, waar we de vallei goed kunnen overzien.

Langs de zelfde smalle brug en steile weg rijden we het dorp uit en slaan af richting Gxfczelyurt. Vlak voor Gxfczelyurt stoppen we bij een waterput die een stukje van de wef gelegen is. Tegen de avond komen er verschillende landarbeiders op hun ezels langs opweg naar huis. De waterput lijkt wel een soort verkeersknooppunt. Er komen ook een paar herders met hun kudde geiten langs die een tijdje bij de waterput blijven bivakkeren.

Rondom de waterput stonden wat knotwilgen die een beetje schaduw boden aan de kuddes.

De herders zitten op de rand van de waterput te discuseren en uit te rusten.

Hedwig draait de rollen van gastvrijheid om en biedt de herder thee aan. Ze stellen dat zeer op prijs.

Na het eten wordt het servies bij de waterput gespoeld.

Als we nog even voor de camper buitenzitten wordt het al snel donker en genieten we van een schitterende zonsondergang over het wijdse landschap.

Na het ontbijt rijden we naar Aksaray, het belooft een warme dag te worden. In Aksaray doen we boodschappen en tanken diesel. Daarna rijden we binnendoor richting Kirsehir. Het is een agrarisch gebied.

Hier gebruikt men de mest nog als brandstof. De mest wordt in de zon gedroogd en daarna in koepels opgestapeld.

Tussen de middag lunchen we bij een waterput. Als we net aan het eten zijn stopt langs de weg een grote vrachtauto. De chauffeur komt enkele flessen water vullen en spreekt ons aan. Het blijkt een turk te zijn de in Nederland heeft gewoond en gewerkt. Nu is hij hier een eigen bedrijf aan het opzetten. We moeten samen op de foto.

Hedwig belooft een foto naar zijn vrouw te sturen die met de kinderen nog in Nederland woont, vlakbij Arnhem. Als we zo staan te praten komt er een groep vrouwen van het land naar de waterput toe. Waar ze hun voeten gaan wassen. Ze lachen naar ons en misschien wel om ons. We vinden het een leuk tafereel en vragen aan de Nederlandse Turk of we een foto mogen maken. Hij vraagt het aan de vrouwen die dit helaas niet goed vinden. Na afscheid genomen te hebben pakken we in en rijden verder.

Onderweg komen verschillende stalletjes waar honig verkocht wordt tegen. Bij een van de stalletjes, gerund door een ouder echtpaar, kopen we een pot honig. De honing is van bloemen die over de heuvel achter het stalletje bloeien. We maken er een paar foto’s van.

Na Kirsehir komen we op de weg naar Ankara. Na een paar kilometer slaan we af naar Yerkxf6y. Even na Cxf6gun komen we een waterput tegen met een soort picknickplaats. Het lijkt wel een soort mini natuurgebied met een soort marmotten, bonte specht en uilen. We blijven er voor de nacht staan.

Het is een erg warme dag en ‘s avonds koelt het slechts langzaam af.

Na het ontbijt besluiten we te blijven staan. En verplaatsen de camper onder de bomen om een beetje schaduw te hebben. We lezen en rommelen wat. In de middag komen twee herders met een grote kudde schapen langs. Na enige tijd komen ze bij de camper met een pot thee en glazen en bieden de thee aan. Het communiceren gaat moeilijk. Via het Turkse woordenboek en met handen en voeten. Een van de herders blijkt Koerd en moslim te zijn. Hij biedt aan om bij hem te komen eten en slapen. We leggen uit dat we liever bij de camper blijven. Ze gaan weg naar hun kudde.
Nadat de Koerd tot Allah heeft gebeden trekken de herders met hun kudde verder.

De hele dag vliegt een hop op en neer. Na veel zoeken blijkt deze vlakbij een nest onder de grond te hebben. Met veel moeite hebben we een paar foto’s gemaakt.

Na het ontbijt, het is donderdag 9 juni, rijden we verder door een glooiend landschap waar veel suikerbieten worden geteeld. De route loopt via Yerkxf6y, Yozgat, Boxf0azkale en Alaca naar Corum. Een middel grote stad met ontzettend veel steenfabrieken. Onderweg ziet Hedwig heel mooie lelies, waarvan ze een foto maakt.

We nemen de afslag naar Iskilip, het wordt al avond dus kijken we uit naar een staanplaats. Een evenementen terrein een stukje voor Iskilip lijkt ons een geschikte overnachtingplaats. Na het eten gaan we een stukje lopen. Onderweg zien we een bijzondere plant waar een foto van wordt genomen. Tegen donker komen we weer bij de camper. In de verte betrekt de lucht en begint het te onweren.

Vandaag vroeg uit de veren, want op zo’n plateau warmt de camper snel op. Ontbijten in de schaduw van de camper gaat nog wel. De route voert langs Iskilip, Tosya en Kastamonu richting Zwarte zee. Bij Seydiler slaan we links af naar Cide. We rijden de hele dag door afgelegen bergen. Prachtige natuur, maar een bochtige slechte weg. We drinken koffie bij een snel stromend beekje. De lunch wordt hoog boven in de bergen genoten. Als we weer op weg gaan kijken we al uit naar mogelijke overnachtingplaatsen. De eerste twee plaatsen zijn niet geschikt. De derde plek is beter, we staan een stukje van de weg af op een grasland bij Agili. Na enige tijd komt een auto langs rijden. De bestuurder klopt aan en biedt een brood aan. Het blijkt de eigenaar, en in zijn ogen gastheer, van het grasland te zijn die zijn boerderij even verderop heeft. Wederom worden we uitgenodigd de nacht op de boerderij door te brengen. Dit slaan we zo beleeft mogelijk af. ‘s Avonds begint het te regen en te onweren, het wordt ook een stuk kouder. De omgeving is een mini natuurgebiedje met een slingerend beekje verscholen onder de gele bloemen en kleine blauwe leliexebn een orgideexebn soort.

Na een koude nacht gaan we weer op weg. Om dat de weg hoger ligt dan het weiland en de oprit erg stijl is komen we maar met moeite weg. De onderkant van de camper schraapt over de rand van de weg. We gaan eerst tanken. Bij het benzine station zijn we de enige clixebnt, dus moeten we thee drinken en mee ontbijten. Brood, kaas en olijven. De weg voert ons door een mooi berggebied. Waarin hier en daar een soort houten vakwerk huizen staan.

Boven in de bergen is het mistig, het lijkt wel of we het slechte weer tegemoet rijden. Voor de lunch komen we bij de zwarte zee in Cide aan het is regenachtig. Een lange rechte straat niet toeristisch, rommelig. Langs het strand zoeken we een plekje om te lunchen. Vanwege de regen blijven we in de camper.

Een oud vrouwtje komt langs en de koeien lopen over de weg. Zij gaat gebukt onder een zware mand met groente en knollen.

Na de lunch vervolgen we onze weg langs de kust richting Amasra. Het is een vreselijke weg smal, bochtig en stijl, passeren kan je er niet. Het weer wordt steeds slechter, de regen komt met bakken uit de lucht waardoor het zicht steeds slechter wordt.

Als er ook nog onweer bijkomt, besluiten we te gaan schuilen bij een haven plaatsje. De afslag van de weg naar het plaatsje is ontzettend smal. Aan beide kanten van de camper hebben we maar een paar centimeter over. We komen op een kleine boulevard waar we voor het slechte weer parkeren. Na enige tijd wordt de regen wat minder en lijkt de lucht op te klaren. Dus maar weer verder richting Amarsa waar we om 16.00 uur aankomen. Het is een levendig stadje met een haven waar we parkeren. We besluiten voor de nacht in het plaatsje te blijven staan en lopen wat rond, het blijkt een oud vestingstadje te zijn. Er zijn dan ook veel souvenirwinkeltjes. Ook zijn de kappers nog open. Wij gaan een kapperswinkel binnen om het haar van Ewald te laten knippen. Alles wordt door de kapper uit de kast gehaald. Het wordt wel een erg korte coup. En er wordt thee geserveerd, en dat voor een bedrag van nog gxe9xe9n 3 euro. ‘s Avond gaan we uit eten.

Als we na het eten bij de camper terugkomen, eerst koffie. Er komen veel wandelaars en auto’s langs om naar de camper te kijken. Op een gegeven moment is dat zo hinderlijk dat we besluiten naar een andere parkeerplaats te gaan.

Zondag 12 juni we ontbijten in de zon aan de kade muur, uitkijkend op het oude stadje.

We gaan op weg een stukje het binnen land naar Batin en van daaruit naar Hisarxf6nxfc. Na de koffie op een weggetje in de bergen raken we het spoor bijster.
We vinden gxe9xe9n aanwijzingen welke kant op de juiste weg is. Een tussendoor plaatsje uitrijden nemen we een steile haarspeld en moeten uitwijken voor een grote vrachtwagen met een aantal wegwerkers. De wegwerkers vragen waar we heen gaan. Het reisdoel voor vandaag is Zonguldak aan de kust. De wegwerkers vinden het gxe9xe9n goed idee dat we dat via de “oude” weg willen doen. Zij vinden dat we dat via de nieuw aangelegde weg moeten doen. Na enig heen en weer gepraat volgen we advies op. Om op de juiste weg te komen rijdt een van de wegwerkers een stukje met ons mee, hij spreekt goed Duits Voor dat dit gaan doen moeten we eerst met de camper een stuk achteruit de berg af rijden om voorbij de haarspeldbocht te kunnen keren. Nadat we op weg geholpen zijn komen we snel bij de grote weg, dit is eigenlijk niet wat we willen. Al snel komen we in Zonguldak aan. Wat een stad, het lijkt Amsterdam wel, maar dan op koninginnedag. Het lijkt wel of heel Turkije is uitgelopen. Het is er vreselijk druk, alle winkels zijn open. We rijden met de stroom mee de plaats weer uit richting Akxe7akoca. Vlak bij Ereğli zien we, vanaf de kustweg, een kleine baai waar een camper staat. Wij er op af. De camper staat echter achter een hek van een dagrecreatie dat bij een restaurant hoort. Het is er vreselijk druk. Wij lopen nog wat heen en weer om te kijken of er nog andere mogelijkheden zijn. Die zijn er niet. Als we weg willen gaan komt een jonge vrouw naar ons toe en spreekt ons in het engels aan. Ze nodigt ons uit bij haar te komen zitten. Haar vader, moeder, echtgenoot en twee kinderen worden voorgesteld. We krijgen thee, oliebolletjes met dipsaus en Gxf3zleme (pannenkoekjes). Ze vertelt van alles over haar baan en het werk van haar man en vader. En wij vertellen van onze rondreis door Turkije. Zij wil weten wat onze indruk is. We zitten lang bij deze familie.


(even genieten van het zonnetje en de zee)

Zij regelen dat we achter het hek mogen staan en daar overnachten zolang we maar willen. Omdat we hun gasten zijn hoeven we niets te betalen. De rest van de middag zitten we bij een dijkje met daar direct achter een kiezelstrand. Er rijden heel wat auto’s af en aan, voor deze dagrecreatie moet wel betaald worden. In het weekend komen veel families picknicken en barbecuen. Aan de Zwarte Zee kust is weinig plaats om bij het water te komen, terwijl velen er naar toe willen. Dus zijn er autoparken en heft de gemeenten toegang. ‘s Avonds komen er helaas weer twee auto’s pal naast ons staan met een hoop lawaai en Turkse muziek. Op verzoek van de restauranteigenaar maakt de politie naderhand korte metten met ze en meld ons dat we er gxe9xe9n last meer van zullen hebben.

Na een rustige nacht lekker in de zon ontbijten. Er staat wel een koude wind vanaf zee, dus zoeken we de luwte van de camper op. Hedwig maakt na het ontbijt afdrukken van de gister gemaakte foto’s van de familie waar we te gast waren. De foto’s geven we aan de restauranthouder met het verzoek deze door te geven. Daarna rijden we weg. Onderweg lunchen we ergens met uitzicht op zee. Hedwig is moe, alles gaat een beetje langs haar heen. We rijden richting Instanbul via weg nummer 100. Langs de weg stoppen we om wat te drinken en eten wat aardbeien. Omdat we, nog niet, naar Instanbul willen slaan we bij Hendek af en rijden het binnen land weer in. Rond 17.00 uur komen we voorbij Akyazi bij een riviertje. Hier blijven we voor de nacht staan.

Het is redelijk weer dus drinken we een borreltje buiten. En ook eten we buiten. Nog even een praatje gemaakt met iemand van de vreemdelingenpolitie die voor een studiereis in Nederland is geweest en goed engels spreekt.

Het is inmiddels dinsdag 14 juni, Omdat het een aardig plekje is en we even tot rust willen komen blijven we nog een dag staan. Het brood is op dus wordt er nieuw gebakken. De camper wordt opgeruimd en we lezen wat en werken het verslag bij (aantekeningen). Om het ergste vuil van de camper te wassen haalt Ewald water uit de rivier. Ruben belt en we wisselen het nieuws en wederwaardigheden uit. Door een ongelukje knapt de glazen afdekplaat van het gasstel in duizenden stukjes.
In de omgeving wordt door gezinnen gepicknickt. De lucht betrekt en het gaat regenen. De picknickers hebben gxe9xe9n bescherming bij zich en schuilen onder een grote boom. een van hen heeft in een nabij gelegen dorp maar een parasol tegen de regen gekocht.

Vandaag, woensdag 15 juni juni, rijden we richting Bursa. Onderweg komen we af en toe schildpadden tegen die de weg oversteken. Bij een beekje drinken we koffie en zien we een zwarte ooievaar. Als we een foto willen maken is hij weg gevlogen. Lunchen boven in de bergen. Bij Gxf6lpasari vinden we een klein evenemententerrein waar we voor de nacht gaan staan. Het is nog vroeg, warm en zonnig, dus nog even genieten.

Er staan veel kleurrijke bloemen die op onze klaprozen lijken, waarschijnlijk familie daarvan.

Na het ontbijt rijden we van Sicacek weg richting Notion. Als we nog maar kort rijden komen we langs Arcelik. Het lijkt erop dat we daar aan zee kunnen komen. Als we nog een stukje verder rijden zien we om de bocht een baai. Via een grindweg rijden we naar het plaatsje. Daar vlak voor kunnen we op een breed stuk grond aan de zee staan.

We parkeren de camper tussen de orleanders met uitzicht op zee. Genieten van de rust en het mooie weer.

Af en toe komt een herder met een kudde geiten of schapen langs. Hier hebben we geen last van. De geiten en schapen grazen rustig rond de camper.

Ewald maakt er een paar foto’s van.

De volgende dag, het is dan vrijdag 20 mei, rijden we langs zee. Bij Dogbeney en Urdmez zijn er mogelijkheden om met de camper te staan. Voorbij Noctasie is een groot breed en plat stuk waar je naar zee toe kunt rijden en heel goed kunt staan. We blijven er om koffie te drinken. Hedwig wandelt wat terwijl ik lees. Plotseling steekt er een storm op. Omdat het allemaal zand en een open vlakte is lijkt het wel of we worden gezandstraald. We gaan weg. Op weg naar Kusadasi hebben we de afslag naar Ephesos gemist. Na getankt te hebben rijden we terug richting Calluk. Daar gaan we eerst naar de grot van de zeven slapers. Na het bezoek aan de grot, hier is niet zo veel te zien, gaan we naar de theetuin waar we Gxf3zleme eten en Ayran drinken.

Na deze lunch gaan we naar de hoofd ingang van Ephesos en besluiten zonder gids de opgravingen in te gaan. Het wordt een indrukwekkende tocht en we maken veel foto’s, waarvan hier een compilatie te zien is.

Een doorkijkje met een poortje, als je het poortje uitloopt heb je een prachtig uitzicht over de omgeving.

Lekker slenteren en rondneuzen op plekken waar je met een gids niet komt. En dan op je gemak foto’s maken.

Een imposante voorgevel en voorhof van een edelman.

De bibliotheek van Ephesos met het plein er voor. Zullen vroeger er ook zoveel belangstellende er hebben rondgelopen.

De trappen op om een bezoek aan deze fameuse bibliotheek te brengen.

Boven aangekomen sta je dan in het voorportaal of gallerei van de biblotheek. Deze is van een indrukwekken schoonheid en omvang.

In somige gebouwen liggen de mooiste mozaxefeken op de vloeren.

We kwamen een toiletgebouw tegen dat nog redelijk intakt was. Een goede reden om ons gemak er van te nemen. En dit door een voorbijganger te laten vastleggen.

Aan het eind van onze zwerftocht komen we nog een openluchttheater tegen.

Als we bij de camper terugkomen is het inmiddels al over zessen. We rijden terug naar Kusadasie waar Hedwig op de heenreis van bovenaf had gezien dat we daar wel konden staan.Het is een lange grote weg met allemaal resorts en conferentieoorden. Aan het eind van deze weg kunnen we via een smalle weg bij het strand komen van Pamucak.

We staan aan een kreek die in zee uitkomt.

Nadat we in Kusadasie boodschappen hebben gedaan rijden we het binnenland in. Via Sxf3ke naar Kokarne. Op het pleintje lopen we wat rond en kopen er wat groente. Iets verderop komen we een waterput tegen en nemen water in. Er komt een turk aan die naar Hedwig nogal handtastelijk is. Deze binnendoor weg rijd niet prettig. Hij is bochtig en smal, met een slecht wegdek en voert door erg kleine agrarische gehuchten met stugge mensen. Het passeren op deze weg kan haast niet je moet dan helemaal in de kant van de weg gaan staan voordat het tegemoet komend verkeer voorbij kan. In Yenipazar zien we voor het eerst een pleintje in de stad. We parkeren de camper en wandelen door het centrum. Daarna buigen we af richting Nazille en Denizli. Dit is een drukke stad. We besluiten door te rijden naar Pamukkale. Als we daar vlakbij zijn komt er alweer iemand op een scooter aanrijden en drukgebarend naar welke kant we volgens hem op moeten gaan. Daar voelen we niets voor en kiezen een bergweg omhoog. Op de top hebben we een prachtig uitzicht en maken wat foto’s. We rijden iets terug om een plaatsje te zoeken voor de nacht. Op een grindpad vinden we een plek bij een waterpomphuis met een prachtig uitzicht.

Naderhand komen echter ook bewoners van het vlakbij gelegen dorp vanuit hun werk ( Pamukkale ) omhoog. Ze lopen langs ons en willen ons het een en ander verkopen. We kopen twee kussenhoezen en de rest slaan we af.

Ons uitzicht is prachtig, ook komt een schaapherder met zijn kudde langs.

Op Pamukakale kijken we uit en besluiten om naar beneden te lopen en het te bekijken.

Naar beneden lopend door allerlei opgravingen komen we via de achteringang bij Pamukkale.

We komen langs een prachtig theater dat voor een groot deel nog in takt is.

De verblijven van de kampioenen en dieren zijn goed te zien.

Uitkijkend over Pamukkale krijgen we een goede indruk van het complex, de schemer begint in te vallen.

Ook de natuur is mooi met bijzondere bloemen en insecten.

Na een rustige nacht rijden we richting Dinizli. In de stad zien we een grote markt. De camper kunnen we goed op een pleintje parkeren. Het is nog vroeg dus niet zo druk op de markt. De markt is heel groot en er is van alles te koop. Veel boeren uit de omgeving met hun waren. Op ons gemak lopen we over de markt en kopen allerlei groentes, yoghurt en eieren. Als we tegen de middag weggaan is het heel druk geworden. Via een goede en qua landschap afwisselende weg rijden we richting Marmaris. Het laatste stuk is een pittige afdaling. Het is verschrikkelijk druk in Marmaris, de haven is afgesloten en op de boulevard is geen mogelijkheid om de camper te parkeren. Marmaris ligt op een soort schiereiland. Dat rijden we verder op langs de kustlijn tot deze dood loopt in een parkeerterrein waar stadsbusjes parkeren en draaien. We zoeken een plek achteraan en blijven voor de nacht staan. Het heet hier Akyakia.
Na het eten gaan we wandelen en drinken wat op een terras. Het is erg toeristisch.

Overdag een rumoerig plekje maar ‘s avonds en ‘s nachts heerlijk rustig. We hebben dan ook goed geslapen.

‘s Avonds een sfeer vol uitzicht op de jachthaven.

De volgende morgen rijden we het pittige stuk weg weer terug maar dan omhoog. Tot de afslag Antalya is dat 37 km. Bij Cocek en later bij Fethije proberen we aan de kust te komen. Een waar rampenplan. Druk druk druk en stijl naar beneden. Gxe9xe9n plek te vinden en bovendien kan je er moeilijk keren. Na Fethije rijden we door een groot agrarisch gebied in een dal dat vlak en eindeloos is. Bij Patra en Kalkan proberen we nog een keer aan zee te komen, helaas is dat niet mogelijk. Wel voert de smalle bochtige weg met dalen en stijgen direct langs zee. Het uitzicht is fantastisch maar het loopt al tegen de avond en de rit is erg inspannend. We zijn dan ook blij als we bij Kas een haventje zien met een grote pier waar al twee campers opstaan. We zoeken ook een plekje. Het is nog warm en gaan dan ook nog heerlijk buiten bij het water zitten.

Na een rustige nacht besluiten we te blijven staan. en maken een wandeling naar het plaatsje. Er is een gezellig centrum aan de haven met allerlei winkeltjes. Het weer is mooi en goed van temperatuur. We gaan voor het eerst lekker zwemmen. ‘s Avonds zitten we heerlijk voor de camper over de baai uit te kijken.

Donderdag 26 mei rijden we na het ontbijt weg. Gelijk klimmen we omhoog en hebben dan een mooi uitzicht over de baai. De weg die we rijden is mooi en slingert door een gebied dat op de slufter lijkt. Er staan veel gebouwen op palen. We rijden door tot aan de baai waar we op de pier koffie drinken. Even voorbij Camuva (Kemer) kunnen we aan zee staan en blijven daar dan ook voor de nacht. Een paar dagen blijven we staan.

Zaterdag in de loop van de dag reizen we weer verder. Als de schemering valt komen we aan bij Antalya waar we meteen bij een kleine haven gaan staan. er komen diverse boten binnen. Zij worden voorzien van water en proviand.
In een hoekje van de haven omringd door hoge betonnen muren stond deze vuurtoren.

De volgende morgen vroeg rijden we zonder ontbijt weg om de drukte in de haven te ontlopen. Later ontbijten we op een parkeerstrook langs de weg naar Alanya met uitzicht op zee en in de verte op Alanya.

Alanya zelf is verschrikkelijk toeristisch met alleen maar grote hotels en rijen strandstoelen. Vrij snel na Alany rijden we op mooie bergachtige slinger wegen met veel groen. Boven in de bergen vinden we een plateau waar we een heerlijk uitzicht hebben. Het is er niet te warm en lekker zonnig, dus blijven we daar even om er van te genieten.

Op deze plek staan ook byzondere planten en bloemen. Hoewel de ‘roze’ zijn we al eens in het wit tegengekomen. De roze kleur lijkt wel aantrekkelijk voor kevers.

Als we weer verder rijden komen we door een paar dalen met veel akker en tuinbouw. De plaatsen aan zee waar we doorheen rijden bieden geen mogelijkheden om te blijven staan. In Aidincik lunchen we bij de haven. Het is er zeer druk met turkse mensen die aan het picnicken zijn. Uiteindelijk vinden we bij Siphahili een plek aan zee. We staan in de buurt van een huis aan een kiezelstrand. Er komt een man met een kind kijken. De grond is van hem, maar hij heeft geen bezwaar als we daar blijven staan. Hij werkt in een restaurant 3 km verder op. Daar lopen we in de avond naar toe om te eten. Het is een groot selfservice restaurant bij een benzinestation. Het eten is er goed en goedkoop.

Deze bijzondere plant kwamen we tegen op weg naar het restaurant. Later hebben nooit meer een zelfde gezien.

De volgende dag zet Ewald een lijn neer en ik was het een en ander uit. Ook bakken we brood en luieren we wat. “s Middags komt het echtpaar met het kind even kijken. We bieden thee aan en dat accepteren zij. Ook maken we een foto van hen met kind en printen deze uit. En geven de foto aan hen. Ook maken we wat foto’s van hun huis, waar ze erg trots op zijn. Hij heeft de gevels namelijk helemaal afgewerkt met kiezel van het strand.
Zo vol lag het strand met kiezels van diverse kleuren en maten.

Het huis van het echtpaar had een mooi beschaduwd pad naar zee. Ik mocht nog wat water halen.

Het trotse echtpaar voor hun huis.

De ezel uit de tuin mag ook niet ontbreken.

‘s Morgens worden we uitgezwaaid door de vrouw en het kind. We rijden verder langs de kust. Als we in Mersin tanken krijgen we thee geserveerd en wordt de camper helemaal gewassen en iedereen is erg geintresseerd naar de reis die we maken en naar het automerk.
De chef van het pompstation wil van alles weten en samen op de foto.

Er wordt flink geboend, dat was na al die tijd ook wel nodig ook. De camper komt als nieuw uit deze wasstraat.

We buigen van de kust af richting het binnenland. Op de weg naar Ankara is het vreselijk druk. Wel zagen we dit opmerkelijke taxi vervoer.

De weg wordt steeds drukker met zwaar vrachtverkeer. Het is kolonne rijden en het wegdek wordt ook steeds slechter. Het begint al avond te worden. De zon schijnt recht in onze ogen. Je kan slecht van deze weg af bijna geen zijwegen en af en toe een benzinestation. Uiteindelijk vinden we een zijweg, deze nemen we dan ook direkt. Van de weg af voert de weg direkt de bergen in. Na even gereden te hebben vinden we een plek waar we kunnen staan. We staan nog maar net of er komt een auto met vier mannen er in die willen dat we meegaan naar hun dorp om daar te eten en te slapen. En zouden we een mooier uitzicht hebben. Wij overtuigen ze dat we liever hier blijven. Even later komt er een busje met gendarme, die zeggem dat het hier onveilig is om te staan. Ze willen alles van ons weten en blijven lang plakken. Als we het zat zijn en zeggen dat we vertrekken, het is inmiddels 10.00 uur ‘s avonds, hoeft dat niet van hen zij zullen wel een oogje in het zeil houden. Waarschijnlijk was het een leuke onderbreking van hun werk en gebruikte ze onveiligheid als smoes.

een prachtig uitzicht!

Rond het middaguur van 12 mei komen we aan de Turkse grens. Het is een heel gedoe om er over te komen. we moeten langs vijf loketten die niet naast elkaar liggen. Nadat we alle stempeltjes en visa hebben gekregen rijden we Turkije in. Op het kaartje staat onze route met een ‘gele’ lijn aangegeven.

Het eerste stuk is een wijds en plat landschap. Een agrarisch gebied waar veel akkers onderwater zijn gezet.

Tot aan Kesan is het een drukke, veel vrachtverkeer, en saaie weg. Na deze wat armoedige stad wordt het landschap wat glooiender en zie je herder met koeien en schapen. We rijden richting Ecebat waar we over willen steken naar Canakkale. Om 16.00 uur komen bij de ferry aan en kopen tickets ( 30 lira ). We moeten in de rij staan om op de ferry te wachten. Er is geen groot terrein voor het opstellen van de wachtende voertuigen. We staan gewoon op de straat. De wachtrij slingert zich door het plaatsje heen. Voor ons staat al een hele rij en achter ons sluiten steeds meer mensen aan. Het is wel een gezellige drukte met stalletjes en kraampjes langs de wachtrij. In de wachtrij blijken ook een paar nederlanders te staan, uit Staphorst. Omdat we nog een tijd moeten wachten zet Hedwig koffie en drinken deze met onze landgenoten. We nog net op de ferry en varen dan om 19.00 uur weg.

Na een halfuur varen komen we in Canakkale aan, direkt in het centrum. Het is een grote drukke stad. Het zal snel donker worden dus rijden we de stad uit opzoek naar een plek om te overnachten. Bij Intepe proberen we naar de kust te komen. Via een kleine doorgaande weg door het plaatsje komen we bij een barbeque plaats met uitzicht op zee. We zetten de camper neer, als we staan is het donker. We zien de lichtjes van de vooranker liggende schepen.

Als we ‘s morgens zitten te ontbijten krijgt Hedwig van een langskomende vrouw bloemen, die we in een vaasje in de camper zetten.

Bij Enzine zoeken we een postkantoor om onze post van zegels te voorzien en te versturen. Ook zoeken we een internetcafxe9. We vinden er wel xe9xe9n, maar deze is helaas gesloten en gaat ‘s avonds pas weer open. Bij Kxfccxfckkuya verlaten we de ‘autoweg’ en nemen een kleine weg richting Behramkale. Al vrij snel zien we een plekje met uitzicht overzee en besluiten daar te gaan staan. Direkt achter ons is een waterbak waar doorlopend vers water instroomt. Ewald maakt daar gelijk gebruik van om de camper te wassen. Die ziet er niet uit. De waterbak wordt ook door de langskomende koeien en paarden gebruikt.

Langs de kust varen regelmatig vissersbootjes. Met een visser allxe9xe9n of met hele gezinnen er op.

Zaterdag 14 mei besluiten we naar Behramkale te gaan. Dit is een oud vestingstadje met hele oude opgravingen. We rijden er eerst omheen. Dit blijkt niet zo’n goede keuze te zijn want we komen via een steile weg naar beneden in het haventje van het plaatsje uit, waar we met de camper niet doorheen kunnen. Met heelveel moeite kunnen we keren en de zelfde weg terug rijden. Op een gegeven moment kunnen is er voldoende ruimte om langs de kant van de weg te staan vlak bij de achteringang van de opgravingen. Van deze ingang maken we gebruik en lopen via de opgravingen omhoog naar het vestingstadje.

Ook zagen we nog een flinke hagedis en een mooie vogel.

Na het bezoek aan Behramkale rijden we de zelfde weg terug. Bij Assos nemen we een weggetje rechts en komen aan het eind daarvan bij zee uit. Allemaal kiezel stranden dus moeilijk te staan omdat je daarin makkelijk vast komt te zitten. We hebben geen zin in graafwerk, dus kijken we verder. Vlak bij een vakantiewoning vinden we een vlak hard stuk. Als we de camper hebben neergezet en ons geinstallerd komt de eigenaar vragen wat de bedoeling is. We leggen uit dat we hier een paar dagen willen blijven staan. Dat is geen probleem, hij biedt ons zelf het electra van z’n huis aan. Dit hebben we niet nodig omdat we van onze zonnepanelen voldoende stroom krijgen. Het blijkt dat alle grond van particulieren is in Turkije. Er is gxe9xe9n gemeente grond waar je zo kan gaan staan. ‘s Avonds gaan we voor het eerst lekker uit eten bij een klein retaurantje verder op aan het strand. Met handen en voeten proberen we duidelijk te maken wat we willen eten. Eerst diverse koude voorgerechten en daarna warme gerechten. Het smaakt prima. Na het eten krijgen we van de eigenaar Turkse koffie aangeboden. Deze gekookte koffie is niet onze keus, maar een gegeven paard mag je niet in de bek kijken, dus drinken we de koffie met kleine slokjes op. Gedurende de pinksterdagen blijven we hier staan. Het is geen druk strand, bijna geen bezoekers. Alleen een paar Turkse vrouwen in wijde bloemetjes broekrokken die langs het strand aangespoeld hout sprokkelen. Wij rusten, lezen en genieten van het mooie weer.

De derde pinksterdag trekken we weer verder richting Burhaniye. Daar posten we de ansichtkaarten, tanken diesel en kopen een andere wegenkaart. Op een terras aan de haven drinken we ayran, wat ons aanbevolen werd. De smaak valt ons tegen, het is nogal zout. Je kan wel in dit plaatsje aan de haven overnachten. We lopen er wat rond, maken een paar foto’s en blijven er lunchen.
Een moskee en een mooie waterput.

Daarna rijden we richting Dikili. Een flinke plaats met een gezellig druk stadscentrum. Waar we helaas geen pleintje of een andere plek kunnen vinden om te blijven staan. Het haventje is voor alle verkeer afgesloten. Dan maar weer verder naar Badenil. Een zxe9xe9r slechte weg. We komen bij een klein dorpje uit en nemen daar de verkeerde weg. Keren kan helaas niet dus moeten we de weg volgen tot een camping aan zee. Het is een grote vervallen bende. Hier willen we niet blijven dus rijden we terug. De weg is zo smal dat de takken van de bomen langs de camper schuren. Dit levert de nodige krassen op, gelukkig niet zo ernstig. Boven aan de boulevard van Badenil drinken we eerst maar eens rustig koffie, waarna we besluiten naar Bergama te rijden. Aan de rand van het centrum van Bergama parkeren we de camper en lopen het centrum in met zijn kleine smalle straatjes vol allerlei winkeltjes en bedrijfjes. Wij kopen een stuk mat voor de douche, baklava en gedroogde abrikozen.

Daarna gaan we op een parkachtig stuk grond staan. We overleggen of we hier de nacht zullen doorbrengen. We drinken een wijntje bij de camper. Het blijkt toch een onrustige plek te zijn dus breken we op en gaan omhoog richting Akropolis. Een verkeerde keuze blijkt later. Als we moeizaam door een smalle ‘straat’ van een klein dorpje zijn gereden en een paar zxe9xe9r scherpe haarspeldbochten hebben genomen komen we bij een gesloten hek en kunnen we niet verder. Dus moeten we achteruit rijden en in een haarspeldbocht proberen te keren. Met veel moeite lukt het ook deze keer weer. We houden het voorgezien en volgen voorlopig maar de grote weg. Wetende dat je daaraan gxe9xe9n plekken om te overnachten kunt vinden. Bij een plaatsje van de grote weg af een boeren weggetje in. Vlak bij Candari zien we een bouwval met een vlak terrein daarvoor. Omdat het al donker aan het worden is blijven we er toch maar staan. Er komt nog redelijk wat verkeer langs en de mensen lijken het vreemd te vinden dat we daar staan. Als het donker is komt iemand poolshoogte nemen. Hedwig legt uit dat we er een nacht willen blijven slapen. Dat is geen probleem. We genieten van de nachtegalen, kikkers en krekels. Het is een heerlijke rustige nacht.

Woendag 18 mei we zetten de dagteller op ‘nul’ en rijden om ongeveer 10.00 uur richting Izmir via de E89. Rond koffietijd stoppen we voor Aliaga. Je kunt hier goed aan zee staan, wel uitzicht op grote olietankers en een raffinaderij aan de overkant van de baai.

Izmir is een hele grote drukke stad, het lijkt wel Parijs, er is geen doorkomen aan. We nemen een verkeerde afslag en komen in een havengebied terecht, waar we bijna niet uitkomen. Na heel veel heen en weer rijden komen we eindeliik op de juiste weg. Het is nog kilometers rijden door buitenwijken en voorsteden, we zitten toch op een grote doorgaande weg. Eindelijk krijgen we een afslag richting Cesmee, deze nemen we.

In Cesmee doen we boodschappen bij een Turkse supermarkt. De prijzen vallen ons tegen. We rijden door naar Serfehisar, een klein toeristisch havenplaatsje. Hier lopen we wat rond. Bij de verste pier rij je voor een restaurant langs en kun je op een grote betonnen plateau staan.

Wij nemen een weg om hoog bij Sicacek en vinden een plek met uitzicht op zee.

Na ongeveer 200 km gereden te hebben in zxe9xe9r druk verkeer zitten we een poosje buiten van het weer en het uitzicht re genieten.

Na het genieten van het mooie uitzicht dachten we ook een rustige nacht te hebben. Dit viel echter er tegen. Het was de hele nacht erg rumoerig met langs rijdend verkeer en blaffende honden.
We slapen allebei erg weinig.

Ook komen we bijzondere planten tegen.

Op maandag 9 mei gaan we weer op pad richting Turkije we zullen er verschillende dagen over doen. Na Irgoumenitsa rijden we bijna direkt de bergen in. Op diverse bergtoppen ligt nog sneeuw. De pas die we nemen is de Katara pas en bestaat uit twee gedeelten. Het is haarspeldbochten draaien en de camper moet flink werken om bovente komen.

Na het tweede deel van de pas hebben we uitzicht op de Meteora als we naar beneden rijden.

Onderweg naar Veria zagen we het volgende aardige plaatje.

Vlak voor Veria moeten we van de autoweg af en volgen dan de “oude weg”. Deze voert ons weer door de bergen heen. Het is een hele klim en boven lunchen we en nemen we water in.

Overal in Griekenland komen kleine kapelletjes tegen in allerlei verschilden uitvoeringen, zoals de volgende foto laat zien.

In 2005 hebben we een reis van enkele maanden naar Griekenlan en Turkije gemaakt. We zijn in april gestart. En reisden met onze camper door Duitsland, Oosten en Italixeb om in Accona aanboord van de ferry naar Griekenland te gaan.

Zowel op de heenreis als de terugreis zijn we door Griekenland getrokken. Het volgende kaartje geeft in een “rode” lijn de heenreis en met een “gele” lijn de terugreis aan.

Op vrijdag 6 mei komen we met de ferry in Irgoumenitsa aan, het is nog donder als we van boord gaan. In de buurt van Irgoumenitsa moet een “stellplatz” zijn waar we een paar dagen willen staan. Als we naar de stellplatz opzoek zijn zien we de ferry naar zijn volgende bestemming weg varen.

Na enig zoeken vinden we eindelijk Drepanos Beach, de stellplatz. Er staan al een paar campers die daar de nacht hebben doorgebracht. Wij zoeken een plekje waar we goed recht kunnen staan en installeren ons voor een paar dagen rust. De foto’s laten zien dat het een ideale plek is.